Jesteśmy na urlopie rodzicielskim

Jesteśmy na urlopie rodzicielskim! Jak tylko ogarniemy się z naszym maluszkiem, powrócimy do aktualizacji bloga! Tymczasem życzymy wszystkim czytelnikom samych sukcesów w 2017 roku!

czwartek, 31 lipca 2014

Ekspedycja Nordkapp. Etap 2: Ryfylke – Hardangerfjord


ok. 350 km

Trasa:

RV13 z Sandnes do Sand

FV46 z Sand do Ropeid

FV520 z Ropeid do Røldal

RV13 z Røldal do Hardangerbrua

RV7 od Hardangerbrua do Øvre Eidfjord


Po drodze 3 przeprawy promowe: Lauvvik – Oanes, Hjelmeland – Nesvik, Sand - Ropeid

Z Sandnes wyruszamy drogą RV13 w kierunku Lauvvik i choć krajobraz dalej zdominowany jest przez wszędzie pasące się zwierzęta i rolnictwo, bez problemu zauważamy, że nie jest to już Jæren. Teren staje się bardziej pagórkowaty, a w samym Lauvvik, położonym raptem 25 km od Sandnes, naszym oczom ukazuje się najprawdziwszy fiord. Lysefjord, bo o nim mowa, to najbardziej na południe położony „duży” fiord Norwegii – długi na ponad 40 km i otoczony wysokimi (w niektórych miejscach nawet ponad 1000 m) brzegami. Z pokładu promu z Lauvvik do Oanes widać posiadający 640 m długości wiszący most – jedyną istniejącą przeprawę drogową przez Lysefjord.
Most na Lysefjord

W Oanes znajduje się turystyczne centrum poświęcone atrakcjom zlokalizowanym nad Lysefjordem oraz samemu fiordowi. Stąd popłynąć można np. łódką wycieczkową w głąb fiordu i z jej pokładu zobaczyć tak znane miejsca, jak Preikestolen czy Kjerag. My jednak jedziemy dalej, RV13, przez region nazywany Ryfylke. Również ta droga posiada status trasy turystycznej (Nasjonal turistveg).

Preikestolen – jedno z najpopularniejszych wśród turystów miejsc w Norwegii leży zaledwie kilka kilometrów od naszej trasy, dlatego też tym, którzy tam jeszcze nie byli, polecamy poświęcić czas na tę pieszą wycieczkę. Przed Jørpeland znajdziecie oznaczony skręt z drogi RV13 w kierunku Preikestolen. Z parkingu pod schroniskiem przejście na połkę skalną zajmuje około 2,5 godzin do góry i 2 godzin w dół.

My kontynuujemy podróż przez Ryfylke. Mijamy Tau, dokąd dziś przypływają promy ze Stavanger, a gdzie wkrótce wychodził będzie tunel łączący Ryfylke z tym miastem. Tutaj droga opuszcza brzeg fiordu i prowadzi przez pagórkowato – górzystą część Ryfylke. Po przejeździe przez górki czeka nas kolejna przeprawa promowa – z Hjelmeland do Nesvik.
W Ryfylke nawet pod koniec czerwca jest śnieg!

Za Nesvik w krajobrazie znów dominować zaczynają fiordy. Jeśli nie spieszycie się na kolejny prom, to polecamy postój przy punkcie widokowym Lovra. Widok stąd jest wart poświęconego czasu, choć nie jest widoczny z samej drogi z powodu roślinności i ukształtowania terenu. Z zatoczki parkingowej należy pójść ścieżką i po chwili oczom ukaże się nie tylko fiord, ale również stół z ławeczkami.

Chociaż RV13 prowadzi aż nad sam Hardangerfjord, proponujemy zjechać z niej przed miasteczkiem Sand i przez północne Ryfylke przejechać znacznie bardziej widowiskową FV520 (uwaga! Droga zamknięta zimą!), by w Røldal znów wrócić na „trzynastkę”. Tak więc przed Sand skręcamy w FV46, dojeżdżamy do promu i płyniemy do Ropeid (wkrótce prom zastąpiony zostanie mostem).

Po zjechaniu z promu w Ropeid mamy okazję podziwiać nowoczesną norweską architekturę - poczekalnia jest doskonałym przykładem wykorzystania surowego betonu, drewna, szkła i metalu w norweskim budownictwie użytkowym. Nie jest to jednak zwykła poczekalnia - w środku znajduje się biblioteczka (!), toalety oraz informacje o regionie.

Za Ropeid skręcamy na FV520. Pierwszy postój na tej drodze proponujemy zrobić przy Svandalsfossen, gdzie przygotowano miejsca parkingowe oraz schody pozwalające dojść nawet na najwyższe piętra tego wielopoziomowego wodospadu. W ten sposób każdy, kto tylko zechce, może poczuć siłę natury.

Svandalsfossen
Niedaleko za wodospadem na trasie mijamy przemysłowe miasteczko Sauda, które wyróżnia się industrialną architekturą wzorowaną stylem amerykańskim. W dzielnicy Åbøbyen zachowanych jest całe 120 domów w tym stylu!

Kawałek za Sauda droga przechodzi obok Allmamajuvet – nieczynne już kopalnie cynku, które były podstawą osadnictwa w tym rejonie i założenia miasta Sauda. Statens vegvesen ciągle pracuje nad odrestaurowaniem wnętrz kopalni i oddaniem ich do zwiedzania dla turystów. W trakcie budowy jest również parking w tym miejscu.

Za kopalniami rozpoczyna się górski fragment drogi 520, zamknięty zimą. Śnieg leży tutaj nawet w czerwcu czy lipcu, a krajobraz dominują surowe skały, jeziora, tamy i linie wysokiego napięcia. Obszar ten – jak bardzo wiele innych w Norwegii – ma duże znaczenie w produkcji energii z wód. Górska droga dochodzi z powrotem do RV13 koło Røldal – jednego z większych ośrodków narciarskich w kraju. Również latem warto zatrzymać się w Røldal, by zobaczyć dosyć spory stavkirke.

Låtefoss
Następny postój na trasie to Låtefoss (RV13, przed Odda). Jest to bardzo charakterystyczny wodospad, który wyróżnia się tym, że dwa biegi rzeki spotykają się w tym miejscu tworząc „podwójny” wodospad. Bez względu na porę roku, Låtefoss niesie spore ilości wody (ponieważ nie jest regulowany w związku z elektrownią wodną). Przy parkingu znajdziemy też całkiem nieźle zaopatrzony kiosk z pamiątkami.

Jadąc dalej RV13 w stronę Odda warto podziwiać widoki po lewej stronie doliny. Malowniczy krajobraz urozmaicają kolejne duże wodospady, a na szczycie góry widać lodowiec Folgefonna – trzeci pod względem wielkości w Norwegii. Sama Odda jest typowo przemysłowym miastem, tak samo jak położone kilka tuneli dalej Tyssedal. Od Oddy trasa prowadzi nabrzeżem Hardangerfjordu – trzeciego pod względem długości fiordu Norwegii. Dokładniej rzecz biorąc, w pierwszej kolejności jedziemy wzdłuż Sørfjordu, dopływu Hardangerfjordu. Hardangerfjord niesie stosunkowo ciepłe wody (dzięki prądowi oceanicznemu Golfstrøm) i w ten sposób zapewnia łagodny i stabilny klimat w tym rejonie, idealny do uprawy owoców. Nie bez kozery okolice Hardangerfjordu określane są sadem Norwegii. To tutaj na zboczach fiordu dojrzewają norweskie jabłka, wiśnie, czereśnie i gruszki. Owoce, wprost z sadu można kupić od ręki. Rolnicy często „wystawiają” swoje plony na samoobsługowych kramach tuż za furtką gospodarstwa. Uczciwy kupiec musi wrzucić należność do metalowej skrzyneczki i może cieszyć się smakiem świeżych owoców.

Jadąc przez Hardanger i Odda kommune, warto rozważyć wybranie się na Trolltunga (o wyprawie na tę półkę skalną pisaliśmy tutaj w zeszłym roku). Zainteresowani tą pieszą wycieczką (trzeba liczyć cały dzień), muszą skręcić w Tyssedal na drogę w kierunku Skjeggedal.

W okolicach Kinsarvik dojeżdżamy do głównego nurtu Hardangerfjordu i kontynuujemy drogą RV13. Wkrótce naszym oczom ukazuje się Hardangerbrua – nowiutki most łączący dwa brzegi fiordu, najdłuższy wiszący most w Norwegii i jeden z najdłuższych na świecie (dłuższy nawet od Golden Gate Bridge w San Francisco). Kawałek dalej wjeżdżamy do tunelu, w którym zbudowano rondo. To tutaj wjeżdża się na sam most. Bądźcie uważni i skręćcie na rondzie w kierunku Oslo (RV7), a NIE Bergen. Ci którzy błędnie pojadą na Bergen, nie będą mieli już odwrotu i wjadą na most, płacąc 150 kr w każdą stronę.
Tablica informacyjna na początku drogi na Kjeåsen

Hardangerfjord wraz z upływem kilometrów staje się coraz węższy i przechodzi w Eidfjord. Jednocześnie zbocza fiordu stają się coraz bardziej strome, a krajobraz dramatyczny. Na jednym z tych stromych zboczy, na wysokości 530 m n.p.m., znajduje się Kjeåsen, najbardziej niedostępna farma świata. Do 1974 roku nie istniała żadna droga dojazdowa do gospodarstwa, a mieszkańcy, w tym dzieci szkolne zmuszeni byli przemierzać stromą ścieżkę, by dotrzeć do położonego w dolinie Eidfjordu. Droga dojazdowa do farmy powstała – podobnie jak mnóstwo innych spektakularnych dróg – przy okazji budowy elektrowni wodnej. Droga jest jednak wąska i prowadzi kilkukilometrowym tunelem, w którym trudno się minąć (zwłaszcza większym pojazdom jak kamper). Dlatego też ruch jest regulowany – wjazd do góry dozwolony jest o „pełnych” godzinach, zjazd w dół o wpół do. Odwiedzenie Kjeåsen polecamy nie tylko zainteresowanym rolnictwem, ale wszystkich miłośnikom widoków! Aby tam dotrzeć, należy skręcić w Eidfjord z RV7 w kierunku Simadalen. Po kilku kilometrach dojeżdża się do drogowskazu na Kjeåsen. Po wizycie w gospodarstwie wracamy do Eidfjord i przejeżdżamy ostatnie kilometry tego etapu – do Øvre Eidfjord (cały czas RV7). Miejscowość ta leży u podnóży Hardangervidda, ogromnego płaskowyżu, którego pokonanie zostawiamy sobie na kolejny etap ekspedycji.

Tymczasem zapraszamy do galerii zdjęć z etapu 2

Pilot cyklu
Etap 1 - Sørlandet i Jæren
Etap 2 - Ryfylke - Hardangerfjord
Etap 3 - Hardangervidda - Aurland - Jotunheimen
Etap 4 - Luster, Sognefjord, Gaularfjellet, lodowiec Briksdalsbreen
Etap 5 - Gamle Strynefjellsvegen, Geiranger, Hellesylt, Alpy Sunnmore, Ålesund
Etap 6 - Ålesund, Trollstigen, Molde, Atlanterhavsvegen

Etap 7 - Aursjøvegen - Trondheim - Steinkjer

Etap 8 - Wjeżdżamy do Płn. Norwegii; Mosjøen i Helgeland

Etap 9 - Helgelandskysten - Bodø i prom na Lofoty

Etap 10 - Lofoty
Etap 11 - Vesterålen
Etap 12 - Senja - Tromsø
Etap 13 - Troms - Finnmark - Nordkapp

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz